Het lijkt erop dat Liefste op dit moment misschien niet past bij waar jij bent beland in je rouw.
Soms verlangen we naar iets dat het verdriet een beetje lichter maakt. Iets dat ons helpt om verder te kunnen. Iets dat de scherpe randjes verzacht. Dat verlangen is zo begrijpelijk. Rouw is zwaar. Het breekt je open en het kost kracht om jezelf iedere dag weer bij elkaar te rapen.
Toch voelt het alsof Liefste nu niet helemaal aansluit bij wat jij nodig hebt. Niet omdat jij iets niet goed doet. Niet omdat je het anders zou moeten aanpakken. Maar omdat Liefste geen weg is om pijn weg te nemen of om verdriet af te sluiten. Liefste nodigt je uit om stil te worden, om te voelen, om te ontdekken wat dit verlies in jou heeft geraakt.
Misschien is er eerst iets anders dat je mag dragen. Een gesprek met iemand die dichtbij je staat. Een therapeut die met je meekijkt. Rust. Tijd. Iets dat je wat meer stevigheid geeft in deze fase waarin alles zo veel van je vraagt. Liefste mag altijd later, wanneer jij voelt dat er ruimte komt om te schrijven. Niet om verder te gaan, maar om zachter met jezelf te kunnen worden. Om te begrijpen wat er in jou leeft.
Je hoeft nergens heen. Er is geen eindpunt dat je moet bereiken. Rouw beweegt in golven. Soms voelt het alsof alles te veel is. Soms ontstaat er een klein beetje ademruimte. En wanneer dat moment zich aandient, wanneer jij voelt dat je weer iets kunt dragen, weet dan dat Liefste hier nog steeds is. Wachtend op het tempo dat past bij jou.
In de tussentijd is het misschien fijn om met anderen in contact te komen? Lees dan hieronder verder.