Waar zal je zijn?
In het geheim van de sterren
waar we samen naar kijken
of misschien in het lied van de wind?
En als het lente wordt
in die zeldzame tint, teer en kortstondig
bloeiend als de kerselaar.
Waar zal je zijn,
als ik zwijgzaam van verdriet,
opnieuw je voetstappen hoor
en hoe je zachtjes de deur sluit zoals gewoonlijk?
En toch, wij vinden je niet.
Misschien heb je ergens iets achtergelaten,
een briefje, zomaar in een la,
met een voorzichtig bericht.
Dat je er straks wel zal zijn,
omringend op jouw manier,
maar onaantastbaar voor ziekte en pijn.
We zullen je, net als voorheen,
bij je naam blijven noemen.
Alleen wat zachter, hoewel stilte zelden zo hard valt.
De dingen staan roerloos
en jouw plaats aan tafel was nimmer zo leeg.
Maar knipoog of leg even je hand op mijn schouder,
wanneer je een ogenblik aan mijn zij loopt.
Want dood kan je niet blijven.
Daarvoor had je te innig lief.
Auteur: Kris Gelaude